Onze tweede dag in Frankrijk.

Onze tweede dag in Frankrijk is weer te lezen op mijn reisblog 

Graag zie ik jullie daar in de tijd dat wij onderweg zijn.

Een dag met hindernissen

 Het reisverhaal van 23 februari is te lezen op mijn reisblog 

Aardappelen

Nog 1 nachtje slapen en dan vertrekken we. 

Vandaag nog de laatste boodschappen gehaald. 

Bij de Jumbo had ik een kleine zak aardappelen van 3 kg genomen. Daar hebben we meer dan genoeg aan. Zegt de juffrouw aan de kassa, "mevrouw, u mag er nog een extra zak bij nemen. Het is 2 halen en 1 betalen." 

Ik zeg tegen haar, "mooie actie juffrouw maar ik kan nu niks met zoveel aardappelen. Het is mij teveel. Ik ga morgen op vakantie voor anderhalve maand en ik ga niet met 6 kg aardappelen sjouwen."  

De kassajuffrouw was het duidelijk niet met me eens en probeerde nog eens. 

"U kunt hem ook thuis bewaren voor als u weer terug bent."

"Juffrouw eer ik weer terug ben dan heb ik een aardappel veld in mijn bijkeuken en dat wil ik niet."

"Mevrouw misschien iets voor de kinderen?" 

"Nee juffrouw dat gaat niet want mijn kinderen wonen niet hier in de buurt." 

"O dat is jammer en per post sturen is een beetje duur. Misschien dan iets voor de buurvrouw?" 

"Nee juffrouw die is ook niet thuis en ik ga niet langs de deuren lopen leuren met een zak aardappelen. Weet u wat? U mag hem hebben en vanavond mee naar huis nemen." 

Nou  ........ dat hoefde nu ook weer niet.

Hé, hé, het leek wel of ik bij de kapper zat, "wilt u deze shampoo thuis ook proberen?" En owee als ik dan zei dat het goed was dan kreeg ik de créme spoeling ook nog voor mijn neus gezet want die hoorde erbij voor het juiste resultaat.

Ooit had Wim Sonneveld er een stukje over in een van zijn conferances. Het ging erover dat hij een postzegel wilde kopen bij het postkantoor. De ouderen onder ons kunnen het zich misschien nog herinneren maar ik voelde me dus net zo bij de kassajuffrouw.

Wat een doordrammer. Ze heeft het vast goed bedoeld maar ik hoefde die extra aardappelen nu eenmaal niet fffffffffff.

Voorbereidingen

Vanmorgen waren we op tijd ons bed uit, voor ons doen dan uhum, om acht uur. Om 10 uur zou de camper-stalling open gaan tot 12. Alles wat we moesten doen moest in die twee uurtjes gebeuren anders moesten we vanmiddag weer terug komen.

Onderweg naar de stalling zien we deze grijze en natte luchten, bah. We zouden nu al wel willen vertrekken.

Maar dat doen we niet. Alles op zijn tijd.

De auto was gevuld tot aan de nok. Wat sjouwt een mens toch altijd weer allemaal mee, niet te geloven. En hebben we het allemaal nodig????? Geen idee.

Als ik dan de auto ben aan het uitladen en al die Jumbo-tassen in de camper zet kan ik er nog bijna niet meer in lopen en iedere keer weer denk ik, nu ga ik het eens efficiënter aanpakken. Als ik de kleding nu eens in dat ene kastje doe en de broeken in die andere dan wordt het niet zo snel een janboel. Zo ben ik dan een tijdje bezig en uiteindelijk vindt alles weer zijn plekje.

Met passen en meten maak ik de ene tas na de andere leeg. En tegen half 12 ziet het weer netjes uit.

Zelfs mijn anti slip tafelkleed ligt weer op tafel.

Wat ik nog nodig heb noteer ik. Dat haal ik morgen dan wel even in de winkel. 

Intussen is het buiten wel erg te keer aan het gaan. Wind, veel wind horen we en als we weer in de auto stappen komt de regen met bakken uit de lucht.

Als we weer thuis komen ontdekken we dat we onze gasflessen, die woensdag ook nog mee moeten, helemaal leeg zijn. Nu hebben we een lichtgewicht fles met LPG aan boord en die is helemaal vol maar we nemen ook nog altijd een gewone gasfles mee. Zo zit je nooit onverwacht zonder gas als je toevallig net aan het koken bent. Het is me al eerder gebeurd. 

Eerst maar even een boterham eten en dan met de auto naar een vulstation in Heerlen.

Als we daar aankomen en ik onze flessen uit de auto haal gaat het wel erg tekeer wat de regen en wind betreft en binnen 2 minuten zijn we door en door nat. Normaal is dat gas gebeuren allemaal Lief zijn taak maar die heb ik nu overgenomen en hij staat er een beetje beteuterd bij te kijken. Over een tijdje mag hij het weer overnemen 😉

We hebben nu in ieder geval genoeg gas bij ons. 1 Volle fles met LPG en nog 1 volle fles met propaangas want voor de koude avonden in het verschiet hebben we dat zeker nodig zodat we onze kachel heerlijk kunnen laten branden.

Dat gaat helemaal goed komen.

Meenemen die handel

De tassen met kleding staan klaar. Gevuld en wel.

Mijn tas is volgepropt en de tas van Lief is voor de helft gevuld. Verschil moet er zijn, toch?

Om helemaal eerlijk te zijn moet ik er wel bijvertellen dat Lief eigenlijk veel meer meeneemt aan bagage dan ik met zijn tassen vol met foto en film materiaal. Geluid dingetjes die we moeten opspelden om het geluid ook op afstand goed te hebben. Een statief en niet te vergeten zijn 360° camera en de drone. Op het moment heeft Lief al 2 rug zakken vol met dit soort spullen. Het is een echte hobby van hem. 

Toen ik hem 20 jaar geleden leerde kennen ging hij nooit de deur uit zonder zijn fotocamera. Nu was ik in die tijd ook vaak met mijn fotocamera in de weer. We gebruikten toen nog fotorolletjes dus er werd maar niet zo geknipt om een onbenullig fotootje te maken maar Lief ontwikkelde de foto's zelf en dat scheelde.

Het digitale foto-tijdperk brak aan en toen we in 2003 op huwelijksreis naar Bali gingen moest er natuurlijk een digitale camera aangeschaft worden. Lief las de gebruiksaanwijzing van voor tot achter en weer terug want hij moest de camera helemaal onder de knie krijgen voor onze grote reis. 

Het lukte. 

Er was één ding waar we geen rekening mee hadden gehouden en waardoor we niet zo heel lang plezier van onze camera hebben gehad. De hoge vochtigheidsgraad in Bali. Die zorgde ervoor dat ons camera het na een paar dagen begaf. Dus werd er een wegwerpcameraatje gekocht om toch foto's te kunnen maken en ik had natuurlijk mijn canon nog bij me incluis fotorolletjes.

Weer terug thuis gingen we terug naar de winkel waar we de digitale camera hadden gekocht en we mochten een nieuwe uitzoeken. We zochten een betere uit. Een Panasonic.

We hebben hem nog altijd maar gebruiken hem niet meer.

Toen ik Lief zo bezig zag met zijn digitaaltje werd ik wel erg nieuwsgierig en wilde ik er ook een en samen gingen we weer op pad. Het werd een Sony en ook die heb ik nog maar gebruik hem niet meer.

Later gingen we voor de Canon spiegelreflex camera's maar dat werd nog meer gesjouw voor Lief want steeds werd er weer een nieuwe lens gekocht en die moesten allemaal mee als we op pad gingen want werd er een foto maken dan zat er natuurlijk steeds weer net de verkeerde lens op.

Ik was gemakkelijker daarin en had maar een extra lens dus ik hoefde niet veel keuzes te maken.

Toch bleef het gesjouw een probleem en verkochten we de hele boel en kochten onze bridge camera's. Een bridge camera is een tussenweg tussen de compact en de spiegelreflex camera. Er zit één lens op met een enorme zoom en super fish eye.

Lief heeft een Lumix en ik een Canon en die hebben we nu nog. Door het gebruik van onze telefoons met goede ingebouwde camera's bleven de fotocamera's in een vergeten hoekje liggen. Vorig jaar ben ik de mijn Canon weer volop gaan gebruiken en ook Lief wil zijn Lumix weer meer gaan gebruiken en al die andere spullen moeten natuurlijk ook mee want je zult ze maar nodig hebben. 

Nu moet ik zeggen dat Lief ze ook allemaal gebruikt. Voor ieder moment heeft een camera dus ik zeg ......... meenemen die handel

En mijn vest?

Dat gebruik ik ook dus ook mooi meenemen toch.