Mijn arme verdrietige meisje is er niet meer .............

Wie de verhalen over mijn verdrietige meisje hebben gevolgd zullen zeker net zo hard schrikken als ik gisterenavond als ze deze titel zien staan.

Lief lag net in bed en ik was op weg om het bed in te stappen toen mijn telefoon ging.

Nu kreeg ik al de hele dag vreemde belletjes van een onbekend nummer. Er werd steeds een duo video gesprek aangevraagd.

Lief ging op zoek op internet wat dat voor een nummer was en hij ontdekte dat het geen veilig nummer was dus ik liet de vreemde gesprekken links liggen en beantwoorde ze niet. Sterker nog, ik blokkeerde het telefoonnummer. Gisterenavond tegen half 11 kreeg ik weer zo'n vreemd verzoek maar nu zag ik dat het het telefoon nummer van mijn verdrietige meisje was. Klopte dit allemaal wel?

Ik stuurde meteen via de whats app een berichtje met de vraag of verdrietig meisje mij misschien wilde bellen en vrijwel direct ging weer bij mij de telefoon over. Ik nam deze keer meteen op.

Het was een nichtje van mijn verdrietige meisje. Haar naam I. had ik al vaak horen noemen en zij vroeg mij of ik het schoonzusje Ellen was. Ja dat was ik.

"Ik heb heel slecht nieuws," zei ze. "Het is heel erg wat er gebeurd is maar ik moet u bellen want het verdrietige meisje had het vaak over u en was zo blij dat het contact weer hersteld was." 

Zoiets moet het ongeveer zijn geweest wat I. mij vertelde want op dat moment begonnen alle radertjes in mijn hoofd als een razende te draaien. Wat is gebeurt? Het zal toch niet dat ........

Ik vroeg het maar meteen op de man af en kreeg als antwoordt, "verdrietig meisje is overleden." 

Wat schrok ik. Nu ik dit schrijf krijg ik nog kippenvel terwijl het helemaal niet koud is.

Ik hoorde het hele verhaal aan van I. maar ik geloof dat ik er hele flarden van kwijt ben. Het verdrietige meisje had al rond het carnavalsfeest opgenomen moeten worden in een speciale kliniek  maar door de hoge corona besmettingen ging dat niet door. 

Afgelopen vrijdag ging zij erheen voor een dagbehandeling. Ze was helemaal "op" had ze verteld tegen haar nichtje I. Toen zij voor de dagbehandeling in de kliniek was, was ze helemaal niet goed en hadden ze haar gevraagd of ze soms "vreemde" dingen wilde gaan doen. 

Verdrietige meisje had even nagedacht en gezegd dat ze geen "vreemde dingen zou doen.

Ze is weer met een taxi naar huis gegaan.

Afgelopen zondag heeft haar nichtje I. steeds gebeld naar verdrietige meisje zonder dat de telefoon opgepakt werd en werd ongerust. 

I. belde naar een buurvrouw van het verdrietige meisje die een sleutel heeft met de vraag of verdrietig meisje soms ziek in bed lag. De buurvrouw heeft een vrijwilligster gebeld en samen zijn ze met de sleutel bij het verdrietige meisje naar binnen gegaan.

De vrijwilligster zag al snel wat er aan de hand was en heeft de buurvrouw meteen naar buiten gestuurd.

Maandag wordt het verdrietige meisje gecremeerd.

Ik vind dit weer een grote nalatigheid van de GGZ. Bij mijn broer is dat 20 jaar geleden ook allemaal fout gegaan. Er is na al die tijd nog niets verandert. Je zult maar net de pech hebben en geestelijk ziek worden.

Rust zacht lief verdrietig meisje. Ik hoop dat je grote liefde aan de kant van de tunnel op je staat te wachten en dat jullie voor altijd weer samen zullen zijn.

Twee katten en een hond.

Vanmorgen weer een piepklein stukje opgeschoven naar het noorden. Eerst naar de service. De boel lozen en weer vullen met schoon water. Daarna naar langs de Aldi om boodschappen in te slaan. Dat is allemaal nodig hoor want Lief heeft een mooi plekje aan het water gevonden. Er is daar verder niets aanwezig dus vandaar dat we de voorraden aanvullen. 

Lekkere ijsjes gekocht en dat mag niet!!!!!!! Maar ik doe het lekker toch en ik moet zeggen dat ze heerlijk zijn want ik moest er wel eentje proeven vanmiddag.

En als we dan net de stoeltjes buiten willen zetten komt er een grote boot langs. Wat leuk. Vandaag gaan we bootjes kijken.

We maken nog een wandelingetje door het plaatsje maar er is niet zo veel aan.

In de bloemenwinkel wordt ook breigaren verkocht 😃

Deze plekken kom je overal tegen in Frankrijk. Ik geloof wel in iedere plaats en wat mij opvalt is dat het er altijd keurig verzorgt uitziet. Hier liggen er zelfs verse bloemen.

De deur van de kerk staat open dus even kijken en wat attent om een vaas met gele forsythia bij de ingang te zetten. Dat ziet er meteen zo vriendelijk uit.

Dan komen we terug op de camperplaats en zien we dat we nieuwe buren hebben en nog wel Nederlanders. De buurman begint meteen een praatje. Ze zijn weer op weg naar Nederland na een half jaar in zuid Spanje te hebben overwinterd. De laatste 3 weken viel er niets dan regen en dus zijn ze nu maar op weg naar huis.

De buurvrouw staat al die tijd bij het water met een lang touw in haar hand. Aan het eind van het touw zit een poes. Ze speelt in het water zegt de buurvrouw en terwijl ze aan het vertellen is over en tegen de poes roept ze haar man. "Let op, Kruimeltje ontsnapt!" Oei nog een rode poes. Zij heeft zich ontdaan van haar lange touw en rent de vrijheid tegemoet.

Buurvrouw wordt boos op buurman. Hij krijgt er flink van langs want het schijnt dat Kruimeltje zich niet makkelijk laat vangen. Kruimeltje loopt richting de weg en Lief probeert haar weer terug te sturen richting camper. 

Buurvrouw is nog boos en gaat in de camper zitten. We zien haar niet meer. En dan komt er nog een zwart beestje aanrennen. "Ach", zegt Lief, "nog een kat." "Nee Lief dat is geen kat maar een hondje."

"Nou" zegt Lief, "ik vind het net een kat."

Buurman heeft een blikje kattenvoer te voorschijn gehaald want Kruimeltje is op dieet en is gek op eten, vertelt hij. Ze heeft ook een hangbuikje maar laat zich niet lokken. 

Buurman roept naar zijn vrouw die nog in de camper is. " Ze rijden die kat nog kapot." Hij gaat ook naar binnen en Lief en ik zijn nog de enigste die Kruimeltje proberen te vangen. Onbegonnen werk.

Het moet toch niet gekker worden. Dus zeg ik zeg tegen Lief dat we lekker op onze stoelen gaan zitten. Ik ga een kopje koffie maken en buurman en buurvrouw moeten hun Kruimeltje maar vangen.

Later op de middag zien we dat de kat eindelijk gevangen is.

De katten krijgen een tuigje aan en buurman en buurvrouw nemen ieder een kat aan een lang touw en gaan wandelen. Saartje, het zwarte hondje mag los lopen. Als buurman weer een praatje bij ons komt maken zien we hem in ene keer steeds verder bij ons vandaan gaan. "Ik moet gaan," zegt hij, "Kruimeltje wil de andere kant op, sorry."

Wat een gedoe met katten in een camper. Vinden die diertjes dat nu leuk. Ik kan het me niet voorstellen.

Later zitten buurman en buurvrouw met al hun diertjes binnen in de camper en is buiten de rust weer gekeerd.

Wij hebben nog even buiten gezeten en rustig bootjes gekeken.

Hoe kan dat nou?

Gisterenavond was het weer zover. Gemopper van hier tot daar. Wat was er nu aan de hand?

Lief was bezig een video op youtube te uplaoden en nu was na eindelijk op 70% te zijn gekomen de wifi verbroken. Wat hij ook probeerde, de wifi van onze mifi was verdwenen. Wat we ook probeerden niks, nada.

Uiteindelijk kwam Lief zover dat hij een scherm zag waar hij het wachtwoord op kon invullen.

Jullie kennen het vast wel. Je krijgt 3 pogingen 😏

"Hebben wij een wachtwoord van Orange?" Nee dus dat hebben we niet.

Ik haalde alle papieren te voorschijn die de jongeman ons in Bourg-en-Bresse had meegeven. Tja daar stonden veel nummers op maar die waren wel erg lang. Wel 14 tekens lang. Dat kan het niet zijn.

Twee pogingen probeerden we en toen zijn we maar gestopt.

Wat we ook probeerden maar geen internet. Van KPN was nog maar weinig internet over op onze telefoons maar 1 Gb mag je wel bijkopen voor € 2,99. Fffffff daar hebben we dus eigenlijk niks aan.

Die nemen we toch ieder maar. Want wat we hebben dat hebben we.

Dan maar eens op zoek naar een winkel van Orange in de buurt en die vond ik op 4,9 km van ons vandaan. Niet eens in Epinal maar in een plaatsje in de buurt.

Alle spullen bij elkaar gezocht en vast in mijn tas gestopt. Papieren, mifi, paspoort (want je weet maar nooit)

Vanmorgen was dan ook het eerste wat we gingen doen na ons ontbijt op zoek naar de winkel. We hadden hem snel gevonden.

En we hadden geluk want er was een verkoper in de winkel die een beetje Engels kon spreken en dat gaat ons toch wel iets makkelijker af dan Frans.

Uiteindelijk hebben we weer wifi in onze mifi. De jongeman van Orange heeft er een heel werk aan gehad en waardoor het nu allemaal kwam?????? Geen idee, de verkoper had er geen verklaring voor. Maar hij doet het weer!!!!!!

Wij weer helemaal blij en twee gelukkige mensen gingen weer op weg naar hun nieuwe stek. Weg van steden en weg van lawaai.

Het gaat de komende week mooi weer worden en die week gaan we genieten van het weer en alles wat daar bij hoort.

Het is zelfs korte broeken weer. Eindelijk kunnen die witte benen weer eens de zon zien.

Epinal

Bijna de hele nacht heeft het geregend. Laat maar vallen dacht ik als ik even wakker werd en gekletter op het dak hoorde vallen. Wat er nu uitvalt valt er overdag niet uit.

Ik denk dat bijna alle nattigheid uit de lucht is gevallen want toen wij uit bed kwamen was het droog en scheen het zonnetje.

Na het ontbijt zijn we weer een stukje (60 km) verder gereden naar de stad Epinal.

We rijden er altijd langs maar deze keer willen we er eens in rijden en de stad eens beter gaan bekijken.

We staan naast de Moselle ongeveer 1,5 km van het centrum af. Bij een haventje.

Eigenlijk zijn de overnachtingskosten € 5 en die moeten we betalen in het Maison du Velo. Helaas is het Maison gesloten en worden we onze € 5 niet kwijt.

Wie weet komt er nog iemand geld ophalen want we gebruiken hier wel de stroom.

We wachten het maar af. Onze Duitse achterbuurvrouw vertrouwde het niet zo erg en is op zoek gegaan waar we het geld kunnen brengen maar ook zij heeft niets gevonden.

Morgen gaan we de stad verkennen. Vandaag houden we een rustige dag.

Druk, druk, druk

Wat zijn we druk geweest vandaag. Het begon allemaal met de camper te ontdoen van zijn rode Sahara zand. Tjonge jonge wat een troep.

Het begon al met een lange file voor de wasstraat. Er stonden zo'n lange rijen dat degene die klaar was bijna niet meer van het terrein af kwam i.v.m file. Overal stonden auto's.

Iedere auto of camper zat onder het stof en wat is het dan heerlijk als je met een slang over je auto kunt spuit en je ziet alle troep er vanaf glijden.

Lief stond hoog en droog en ik stond laag en ............. bedekt met vlokken schuim die mijn kant op waaiden.

Maar ons dak en trouwens de hele camper werd weer schoon.

En als de camper er dan van de buitenkant weer netjes uitziet dan begint het te kriebelen en wil ik hem ook van binnen schoon maken want ook dat is hoognodig.

Eerst op onze nieuwe camperplaats aangekomen, tijd voor koffie met een broodje eten want het was onderhand al half 1 en ik had nog geen koffie gehad. Hoe is het mogelijk.

Na de koffie maar aan het werk gegaan en binnen alle stof weg gepoetst. Toen dat allemaal achter de rug was vond ik het wel nodig om me zelf ook te trakteren op een poets beurt.  Ik voelde me zo vies, bah.

Wat zijn we goed bezig, toch.

Nu we weer schone mensen waren, mochten we wel een wandeling maken naar de plaats Luxeuil-des-Bains. We zijn er nooit geweest. Er werd alleen altijd maar weer langs gereden tot vandaag dus.

We liepen langs een mooi watertje richting het stadje in en wat was dat mooi.

We kwamen eerst in een winkelstraat. Nooit gedacht dat ze hier zoveel winkels hebben. En zo kwamen we langs de Abdij en natuurlijk moesten we een kijkje nemen in de prachtige basiliek, église Saint Pierre.

Wat een briljantje 💎

Het onderste van het orgel is helemaal van hout gemaakt en helemaal onderaan staat een beeld van Petrus die het orgel op zijn schouders draagt.

Vroeger liepen de monniken hier van de kerk naar de Abdij via de kloostergangen.

In het jaar 590 vestigde zich hier een Ierse monnik Columbanus en hij was de aanstichter die begon met de bouw van de abdij.

Voor de geïnteresseerden zal ik hier een link plaatsen van wiki pedia met de geschiedenis van de Abdij van Luxeuil

De gebouwen zien er geweldig uit en we kregen er bijna geen genoeg van.

Na uitgekeken te zijn tot zover dat mogelijk was liepen we weer richting camperplaats.

We lopen weer naast ons watertje dat soms zo maar onder een straat verdwijnt en een stukje verder weer te voorschijn komt.

Waar we ook dit tafereeltje van een baby in bad tegen komen 😂 Je moet maar op het idee komen.

We kijken nog hier en daar.

En zijn weer blij als we ons huis op wielen zien staan.

Het is drukker geworden. 

Het is onderhand zes uur geworden en met onze pijnlijke ruggen, botten en spieren verwarmen we onze lasagne en doen verder niets meer zo moe zijn we.