Moederdag

 

Familiedag

Vandaag hebben we onze jaarlijkse familiedag met de broers en zus van Lief. 

Door de corona is die de laatste twee jaar niet door kunnen gaan op onze vaste datum in mei. 

Omdat we al twee keer verstek hadden moeten laten gaan in mei kwamen we op het idee om afgelopen november toen het kon, een afspraak te plannen en wonder boven wonder lukte dat. Er was nog niemand aan het overwinteren en er waren ook geen verjaardagen van kinderen of vrienden. De week na onze bijeenkomst kwam er weer een lockdown. 

Dat nam ons niemand meer af.

Sinds 2003 toen mijn schoonmoeder overleed kwamen we op het idee om jaarlijks een familiedag te organiseren. We wonen allemaal niet zo dicht bij elkaar en om samen onze verjaardagen te vieren zat er niet in. Eigenlijk vieren we nu 1 keer per jaar onze verjaardagen samen in mei. Het is dan ook altijd feest als we ons weer zien en sluiten de dag af met een gezellig etentje.

Bij Lief zijn ze met z'n viertjes. De oudste is 83 jaar en de jongste is 72 jaar. De rest zwerft er tussen in en ik sluit als jongste de rij met mijn 68 jaar. Het was altijd moeilijk om iedereen bij elkaar te krijgen en daarom besloten we in de eerste jaren een datum vast te stellen zodat iedereen er rekening mee kan houden. De eerste zaterdag in mei dus.

Dit jaar hoeven wij niet zover te rijden want de familiedag is deze keer in midden Limburg bij broer J. en schoonzus G.

Rond half 11 worden we verwacht.

Wij verheugen ons er weer op.

Kapper

 De kapper heb ik al jaren geleden afgezworen. Ik heb iets mee of liever gezegd, ik heb er niets mee.

Heel wat jaren geleden en dan bedoel ik de tijd dat ik nog studeerde ging ik samen met vriendinnen naar de kapper. Een dolle boel was dat. Om de beurt werden we bewerkt met kam en schaar en controleerden van elkaar of het iets werd. Na de knipbeurt spoten de kappers in die tijd een halve bus haarlak op je haar waar wij niet zo van gecharmeerd waren. 

Het eerste wat wij dan ook deden na zo'n haarlak beurt was naar de V&D gaan om bij het toilet onze hoofden onder de kraan te houden om al die haarlak uit onze haren te verwijderen en ons kapsel weer toonbaar te maken. De kapper lukte het nooit om onze haren weer in het oude model te krijgen.

Thuis hielpen we elkaar om onze haardos van een ander kleurtje te voorzien en dat lukte aardig.

Later ging ik naar de kapper voor een knipbeurt en een coupe soleil die toen erg in was. Je zat dan uren bij zo'n kapper te luisteren naar allerlei onzinnige verhalen en het duurde dan ook niet lang of ik werd ongeduldig van al die uren te zitten.

Knippen zou ik bij de kapper laten doen en dat kleurtje zou ik zelf weer doen.

Ik heb heel wat kappers gehad in mijn leven maar nooit is het mij gelukt om een "vaste" relatie met een van hun op te bouwen zoals ik dat wel eens hoor van andere dames.

Vaak voelde ik mij in de boot genomen.

De prijs schiet in eens met €10 de lucht in (ja echt waar) of een binnenlopende klant zonder afspraak wordt voor mij geholpen (je moet nieuwe klanten zien te binnen te krijgen) of haren recht afknippen lukt niet meer. Nee voor mij geen kapper meer voorlopig.

Ik laat mijn haren groeien wat ook nog heel makkelijk is onderweg met de camper en die 

puntjes ...... die knip ik zelf bij. Op youtube kun je heel veel over vinden hoe je haren zelf kunt bij knippen. Ik vind deze manier ideaal en Lief ook want ook hij heeft zolang ik hem ken er een hekel aan om naar de kapper te gaan.

Om de zoveel tijd zoek ik mijn kappersschaar op en roep ik Lief naar mijn kapperskruk en sla aan het knippen. Gelukkig heeft hij een flinke haardos dus mocht ik een foutje maken dan valt het niet op en ik word er steeds handiger en brutaler in.

Zelfs mams prijst mijn kapperskunsten. Bij haar mag ik sinds kort ook de puntjes bijknippen.

 

Privacy

Gisteren moest ik naar de apotheek om onze medicijnen voor 4 maanden op te halen. Het is altijd een hele uitzoekerij om precies te weten wat en hoeveel we moeten hebben. 

Gelukkig slik ikzelf maar twee pilletjes en die gaan altijd mooi geleidelijk samen. Is de een op dan is de andere dat ook maar bij Lief is dat een heel ander verhaal.

Lief heeft 4 soorten pilletjes en dat werkt nooit samen. Van de een heeft hij nog 3 doosjes en van een ander nog maar 1. Het is zelfs al eens voorgekomen dat toen Lief moest gaan tellen om te kijken wat hij nog bestellen hij merkte dat er van 1 soort nog maar voor twee dagen in voorraad had.

Ook komt het geregeld voor dat Lief voor de laatste dagen als we onderweg zijn, in ene keer geen pilletjes meer heeft en we maar huiswaarts gaan.

Deze keer ging ik er me maar eens over ontfermen. Eens kijken of we het samen onder controle krijgen. Nadat we alles uitgeteld hadden hoeveel pilletjes voor 120 dagen per medicijn nodig waren en hoeveel pilletjes er in een doosje zitten deden we de bestelling online bij de huisarts.

Gisterenmiddag kregen we een berichtje dat de medicijnen opgehaald konden worden.

Bij de apotheek kijk ik de hoeveelheden na want het is me al eerder gebeurd dat ze me maar net genoeg voor 3 maanden mee gaven. 

Te weinig dus. "Maar mevrouw, wij geven altijd maar voor 3 maanden medicijnen mee. De rest kunt u later komen ophalen. Het ligt hier dan voor u klaar."  Nadat ik dan duidelijk maak dat ik voor 4 maanden heb besteld en dat dat een rede heeft zoals nu bijvoorbeeld dat we op vakantie zijn, krijg ik te horen dat de dokter er dat niet bij geschreven heeft.

Moet dat dan?

Dat vind ik ook altijd zo iets als je bij de receptie staat bij de huisarts om een afspraak te maken. Er wordt dan altijd gevraagd waar het voor is al is het niet altijd leuk en soms zelfs gênant om dat hardop te moeten zeggen. 

Stel je voor, "ik kom voor mijn prostaat."  of  "ik heb last van een wratje op mijn dikke teen" 

En dan hebben ze het over privacy .........

"Verdwenen" mensen maar geen "vergeten" mensen

Nu ik de leeftijd van 68 jaar heb bereikt valt het mij steeds vaker op dat er zoveel mensen om mij heen zomaar verdwijnen. Dan bedoel niet via, hocus pocus pas ik wilde dat je weg was, nee was dat maar zo want dan kon je ze ook zo weer te voorschijn toveren.

Van de week hoorde ik weer zo'n horror verhaal. In het appartementen gebouw die naast de onze staat heeft een mevrouw 3 dagen in haar appartement gelegen eer ze haar miste. Zo vreselijk oud was ze niet. Ze was 76 jaar en zo kwiek als maar kon. Ik zag haar vaker langs lopen met haar boodschappenkarretje. Ze viel op. Ze liep niet zoals wij lopen, nee ze schreed vooruit. Ooit had ze als kind een ontploffing meegemaakt in het ouderlijk huis en zij was nog de enigste overlevende. Haar ouders, broertjes en zusjes zijn toen allemaal omgekomen.

Ze heeft ook nooit een relatie gehad. Ze droeg een volle rugzak mee in haar leven.

Bij ons in het appartementengebouw is 3 jaar geleden iemand gevonden. Hij was 1 jaar ouder dan ikzelf. Was alleen en kreeg een beroerte. Heeft een paar dagen op de grond in zijn slaapkamer gelegen. Een oplettende buurman heeft uiteindelijk actie ondernomen. De man leefde nog toen ze hem vonden maar heeft het uiteindelijk niet overleefd.

Neem mijn "verdrietige meisje". De vast lezers van mij hebben mijn verhalen gelezen over haar.

Als ik alleen al eens bij mezelf kijk. Mijn ex schoonfamilie bijvoorbeeld. We waren met z'n zessen. Drie broers en drie schoonzussen. Mijn ex man is nog de enigste die over is (en ik dan).

Mijn eigen broer die maar 40 jaar oud is geworden.

Vrienden, vriendinnen, familieleden, buren ...............

Zo kan ik een hele lijst opnoemen en ik denk dat er veel mensen zijn die al heel wat mensen om hun heen zijn kwijtgeraakt.

We worden oud, denk ik dan maar dat is ook wel mijn bedoeling.