Bovenburen

Vanmiddag zaten we buiten toen we schrokken van onze Ring deurbel thuis. We zijn dat niet gewend dus het moest nog even tot ons doordringen voordat het kwartje viel.

Lief had de meldingen van zijn telefoon ook wel erg hard staan. Zo hard dat zelfs onze buren die buiten zaten te eten er van opkeken.

Even kijken wie er voor de deur staat ................... de lawaai-buren.

Toen zagen we ook de mailbox met de mailtjes die gestuurd waren door de bovenburen van 4 hoog naar de beheerder van ons appartementen complex en de mailtjes tussen de beheerder en de eigenaar van het appartement van 3 hoog en de mailtjes van de bewoners en de eigenaar van 3 hoog.

Snappen jullie het nog?

De mail van de bewoners van 3 hoog was in heel slecht Nederlands geschreven plus werd de eigenaar aangesproken met mevrouw terwijl het een mijnheer is en de achternaam was helemaal fout geschreven. Hmmmmm, niet zo best dus.

Zij maakten geen lawaai, luisterden naar de radio en tv met de koptelefoon op en waren heel alert op de deuren maar ze zouden contact opnemen met de bewoners van 4 hoog en met ons van 2 hoog. Zij stonden dus vanmiddag voor de deur.

We gaan er ons nu niet druk om maken en doen verder ook niets. Pas als we weer thuis zijn en we hebben weer last dan timmer ik maar weer tegen de verwarmingsbuizen en noteer de datum en de tijd.

Nu hebben we vakantie en doen niets. We hebben er nu even geen zin in en wat heel voornaam 

is ........... we slapen in de camper als roosjes zonder dat we wakker gemaakt worden door gegil of deuren. Wat een rust.

Alleen op de wereld

Vanmiddag kwamen wij op een camperplaats aan waar helemaal niemand stond. Ongelooflijk toch. Gisteren konden wij nog net één plekje krijgen en vandaag zijn wij de enigste. 

Toen wij pas een camper hadden vond ik het best eng om ergens helemaal alleen te staan. Vooral die keer dat we ergens in noord Spanje stonden voor een grote rots waar volgens een boekje de Vale gieren zouden moeten zijn.

Lief is fan van deze enorme vogels.

Deze foto heb ik ooit eens gemaakt toen we een nest ontdekten in noord Spanje op de richel van rots.

Nadat we deze hebben gezien is Lief helemaal in de ban geraakt van deze soort.

Zo belanden we toen dus met de camper voor een hoge rots in een bos, helemaal alleen en het regende.

We hebben daar die dag overigens geen gieren gezien maar die nacht werd het pikkedonker. Ik vond het helemaal niks. 

Lief verzekerde me dat zelfs iemand met kwaad in de zin ons helemaal niet kon zien. Zo donker was het. Op een gegeven moment heb ik toen de gordijnen maar dicht gedaan en me gedragen als een struisvogel.

Wat ik niet zag was er ook niet, punt uit. Ik heb die nacht boven alle verwachtingen in heel goed geslapen en mijn angst om ergens helemaal alleen in de rimboe te staan was zo goed als verdwenen.

We zijn er natuurlijk wel op berekend dat ongenode gasten naar binnen zou willen net als zovele andere camperaars en het lijkt me dan ook niet verstandig om zomaar een camper binnen te stappen terwijl de bewoners aanwezig zijn.

Het blijft toch vaak een punt van discussie tussen de vele kampeerders en het verhaal over dat er bedwelmend gas in de camper of caravan gespoten wordt blijft een spannend iets terwijl dit verhaal helemaal niet klopt. Hoe kan iemand met een busje gas in een mum van tijd een hele ruimte vol spuiten zodat de bewoners van de wereld raken en ergens de volgende dag pas weer wakker worden.

File

We hebben er nu ongeveer een dikke 500 km op zitten. Vanmorgen passeerden we de grens met Duitsland. We verbaasden ons over het aantal vrachtauto's op de snelweg, ongelooflijk. Het duurde niet lang of in ene keer ontstond er een file terwijl er niets aan de hand was. Het werd maar niet zo een file van een paar kilometer. Het hield niet meer op.

 

Ik vraag me dan altijd af hoe zoiets nu kan ontstaan. Soms zag ik in de file een groot gat ontstaan. Auto's rijden dan tergend langzaam. Ze willen op die manier in beweging blijven denk ik maar dan zie je achter zo'n auto in ene keer weer opnieuw een file ontstaan. Eigenlijk ontstaat dit soort file's doordat auto's zo vreselijk langzaam rijden. Het heeft zeker een half uur geduurd dat we bovenstaand beeld zagen bij de tegenliggers.

Later gingen we de plaats Nienburg, waar we nu staan op een camperplaats aan de Weser, bezoeken. Het is maar 500 meter van ons vandaan en het lijkt me een welvarende plaats met veel winkels, terrasjes, Katoffelnhaus, Biergarten enz. De terrassen zaten ook goed gevuld dus dan lijkt het mij toch een welvarende plaats.

En toen zag ik in de verte weer een file. Dit maal niet van auto's maar van mensen. Ik dacht eerst dat er iets te doen was en ging eens poolshoogte nemen en toen zag ik dat deze file voor een voedselbank stond.

Daar heb ik geen foto van gemaakt maar dat begrijpen jullie wel.

Dat vind ik toch zo erg. Er stond werkelijk een lange rij op het trottoir. Vrouwen en mannen met grote lege tassen. Als er iemand naar buiten kwam mocht er weer een nieuwe klant naar binnen en ............. allemaal mondkapjes op en niet alleen bij de voedselbank maar in iedere winkel.

Het was weer even wennen. Ik kreeg het er bloed heet van maar we letten er maar weer op dat we steeds een mondkapje bij ons hebben.

Sint Servaas

Feest(week) van Sint Servaas 8 t/m 15 mei 2022 in Maastricht.

De naamdag van de patroonheilige van Maastricht is op 13 mei. Dit jaar zullen alle activiteiten voor het eerst sinds de corona-pandemie weer volledig doorgang vinden. De gehele week wordt op feestelijke wijze stilgestaan bij Sint Servaas. 

De feestweek start officieel  met de Bronprocessie op zondag 8 mei en wordt op zondag 15 mei afgesloten met de Stadsprocessie. ​

De foto's zijn niet van mezelf maar als kind maakte ik dit al zo mee en het gebeurt nog altijd op deze manier.

Afgelopen vrijdag is de kermis geopend op het Vrijthof ter ere van de patroonheilige St. Servaas en vandaag heeft de grote stadsprocessie plaatsgevonden als afsluiting van de feestweek.

Lief maakte er in 2012 een video filmpje van.

Geniet ervan!!

Het zijn de kleine dingen die het doen.

Nog twee nachtjes slapen en we gaan vertrekken.

Dus vandaag de dag dat mijn To-Do lijstje afgewerkt wordt.

Accu's opladen van fotocamera's, tandenborstels, de Soundlink mini opladen.

Nog twee wasmachines laten draaien. Een bonte en een witte was.

Koffiemachine ontkalken.

Laatste boodschapjes.

Paspoorten, boot tickets enz. bij elkaar leggen.

Alle oplaadsnoeren compleet?

Mijn stofzuigertje opladen.

E-reader opladen.

Fietsaccu's bijladen.  

Het zijn allemaal kleine dingen maar alles bij elkaar ben ik er vandaag weer druk mee. Niets vergeten ........ Mijn hoofd loopt vanavond weer over. Ik weet het nu al.

Morgen nog even langs mams.

Afgelopen donderdag ben ik mams ook gaan bezoeken en verdorie het vergeten wordt steeds meer en het snapvermogen steeds minder. Het wereldje van mams wordt steeds kleiner totdat ze nog in een coconnetje leeft. 93 Jaar. Zo gaat dat dus. Je leest wel eens van iemand dat het kaarsje langzaam is uitgegaan. Nu begrijp ik het.

Gisteren heb ik het er nog met de praktijkondersteuner M. over gehad. Hoe moet dat nu verder en als wij er niet zijn .............. Kan ik wel weg gaan ...........

M. heeft me verzekerd dat mams qua gezondheid wel 100 kan worden en dat de verzorging die mams nu krijgt door de thuiszorg, in een aanleunwoning niet anders zal zijn. Iedere ochtend komen de dames mams verzorgen, medicijnen klaar leggen voor die dag en een praatje met haar maken.

Ik mag ten alle tijden contact opnemen met de huisarts en met M. "Geen zorgen maken, " drukte M. me op het hart. "Jullie worden ook ouder en moeten nu gaan, nu de momenten pakken. Jullie staan zo positief in het leven en doen het zo goed. Wat dat betreft lijk je op je mams," zei ze. Toch wel leuk om te horen en natuurlijk zie ik in mezelf die trekjes van mams. 

Mams staat met haar 93 jaar nog altijd positief in het leven. Zo wil ik het ook.

Ik ga haar weer mooie kaarten sturen met foto's van ons erop. Die maak ik onderweg via Hallmark of Greetz. Dan kies ik het middelste formaat en maak op de voorkant een fotocollage. Prachtig vindt mams dat altijd. Ik stuur haar ook wel eens een bloemetje via Hallmark. Daar kan ze ook zo van genieten en over opscheppen bij de dames van de thuiszorg. 😉

Het zijn die kleine dingen die een mens zo blij kunnen maken.